Andermans problemen op mijn schouders nemen en een crematie

Gepubliceerd op 10 oktober 2020 om 16:00

Zoo, dat is lang geleden. Het te lang typen doet mijn schouder geen goed, het gaat nog steeds niet top. Ik ben nu aan de pijnstillers. Dat helpt wel, maar slapen is echt lastig; ik weet niet hoe ik moet liggen, want alles doet pijn. Gisteren zou ik overleg hebben met de fysio maar daar kwam een crematie tussen (daarover zo meer), volgende week is hij op vakantie dus jammer. Wat ook niet helpt is dat ik alweer hele dagen werk. Alhoewel, als ik goed blijf opletten gaat het, als ik maar rust neem. Tsja, dat is dus niet zo mijn ding en dan meld mijn schouder/arm zich als ik eigenlijk alweer te laat ben.

Woensdag heb ik een afspraak bij de Orthopeed voor mijn enkel. Uiteindelijk duurt dat ook allemaal veel te lang en had ik naar de spoedpoli gemoeten toen ik zwikte. Ze hadden dan drukverband erom gedaan en daarna zou ik 3 weken in het gips moeten. Dat is nog wel even iets wat ik met de huisarts ga bespreken, zij zei nl: 'duurt een weekje.'.......

Wat ik ondertussen wel weet, is dat mijn schouder komt door letterlijk andermans problemen op mijn schouders te nemen. Ik wil graag helpen en oplossen. Ben daar veel te intensief mee bezig. Dat je wilt helpen, prima, maar laat het probleem bij een ander. Dat zijn lastige lessen maar ik heb ze de afgelopen periode wel gehad hoor. Ik kom steeds mensen van vroeger tegen, wat ik al raar vond, maar nu snap ik het; ik moest daar nog wat mee, of juist niet dus. Het is gelukt. Gaat dan de pijn weg....nee zeker niet. Het is natuurlijk iets van jaren en jaren, geleerd ook nog van mijn moeder. Zij stond ook altijd veel te veel klaar voor anderen of wilde anderzijds helpen. En nogmaals, mooie eigenschap, maar bij de persoon laten.

Dus al met al hard met mezelf aan het werk en dat voelt goed. Ook fijn is dat de opleidingen weer begonnen zijn. De tarot verdiepingscursus en de trance healing. Ik neem altijd veel op om het later uit te werken en te oefenen, maar ook daarmee loop ik erg achter vanwege mijn arm. 

Leuk is dat ik gevraagd ben om elke woensdagmiddag bij House of Elder tarot kaarten te leggen en om healings met de Ankh te geven. Het moet nog even bekendheid krijgen want het loopt geen storm, maar gaaf om te mogen doen en de kans te krijgen van Felice om mijn vaardigheden daar uit te oefenen.

Vorige week donderdag zat ik alleen bij burgerzaken Zandvoort aan de balie. Mijn telefoon gaat, onbekend nummer. Ik had het op dat moment net even niet druk en ik moest gewoon opnemen. Dave aan de telefoon, en ik dacht 'ooh, nee hè'. Maar het was ja, mijn neef Marco overleden, 60 jaar. Bah, hij lag in het ziekenhuis wist ik en ik wist ook dat ze niet konden vinden wat er aan de hand was en ik was ook al de hele week onrustig. En het raakt me zo, wat op zich best gek is omdat we nauwelijks contact hadden en ik weet hoe het spiritueel in elkaar zit. We hadden contact als er weer eens een crematie was en af en toe met de neven en nichten etentjes, maar verder eigenlijk niet. Dus waarom voelt het dan alsof  ik mijn beste maatje ben verloren. Ik heb daar eens goed over nagedacht en denk dat het komt omdat wij alle twee gewoon niet de moeite hebben genomen om elkaar beter te leren kennen. Het was wel steeds: 'We moeten eens afspreken.', maar we deden het niet. Ik denk gewoon een gemiste kans, maar ook angst want wij zijn de oudste generatie. Waarvan Marco en ik de jongste waren dus de verliezen gaan komen. Toch blijft het jammer dat we er nooit wat aan hebben gedaan.

 

Nou heel verhaal toch nog.

Fijn weekend en tot de volgende keer, liefs Gea


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.